کاش هیچ وقت دلی نداشتیم

            تا نشکنه
                 

    نسوزه و


            تنگ نشه
                   

بی دلی هم عالمی داره!!!!!
              

 نه دل دردست محبوبی گرفتار

   نه سر در کوچه باغی بر سر دار

 از این بیهوده گردیدن چه حاصل؟        

     پیاده می شوم دنیا، نگهدار.....

عشقت را هرگز بازگو نکن!!!

 عشقی که هرگز به زبان نیاید مثل نسیم ملایم و ساکت و نامرئی 

      می گذرد و همه چیز را برسر راه خود تکان می دهد

            من عشقم را به زبان آوردم و قلبم را برایش گشودم

                    سردو لرزان،با ترسی مرگبار

                      و او رفت....

 بعدها مسافری بر سر راهش پیدا شد

     ساکت و نامرئی مثل نسیم

                      و او عشق این مسافر را پذیرفت


  نه!هرگزعشقت را بازگو نکن...

دیرگاهی ست که عنکبوت غم

          تار تنهایی بر سرایم کشیده........

مادرم!

هنوز هم در پی گذشت سالها

تن خسته من گرمی نوازشت را می خواهد...

                           
 روزت مبــــــــــــــــارک

از خود مران مرا که قسم می خورم هنوز

         جز با دو چشم مست تو عهدی نبسته ام

                            چشم رضا و مرحمت برهمه باز می کنی

              چونکه به بخت مارسد این همه ناز می کنی

روزت از روز دگر خوشتر و نیکوتر باد  
                        
        که شد امروز من از وعده فردای تو خوش

                            می روی در شب ظلمانی ام اما مشتاب

                  تا من از اشک چراغی سر راهت گیرم

ابرهم در بارشش قصد فداکاری نداشت

       عقده در دل داشت،روی خاک خالی کردو رفت

هزاران هزار سال کافی نیست

برای بیان آن لحظه که در آغوش کشید مرا!

که در آغوش کشیدم او را!

دلم می خواست در آغوشش گم شوم

                                 
آنقدر آنجا بمانم تا تمام شوم!
                         
                   تا به ابدیت برسم!
                                                  
                        ابدیتی به اندازه آغوش او...